Thursday, March 21, 2013

hello again, blogger.

it's been a while, ang hirap magsulat. hinang hina na ako. wala na akong lakas ng loob. sobrang di ko na alam. andami ko nang nararamdaman na hindi maganda emotionally and physically, yes physically too. i think i am at the lowest point of my life right now and i dont know what to do to pick it up and live a normal life, again. pagod na ako umiyak, malungkot, mangarap?

it's been 2 months since i left the philippines, it's been 2 months na din na wala akong ginagawa, it's been 2 months na din na sobrang malungkot lang ako, it's been 2 months. 2 months palang pero pagod na ako. sa inaraw araw na ginawa ng diyos, walang magandang nangyayari sa akin. for the past days, di na muna ako naghahanap talaga ng work, nadedepress ako, di ako maka focus. bumili ako ng libro na pwedeng makatulong sa akin, pero hindi ko alam kung nakakatulong ba talaga. nakaka depress kasi, nangangarap ka pero hindi mo na alam kung pano mo maaabot yung pangarap na yon. madami kang gusto pero di mo na alam kung pano mo makukuha yun. this is not me. this is not the alvin i think i know. di ko na alam kung pano ang gagawin ko. i think i am depressed, as in depressed ah. imagine my situation here, magisa ako, wala akong trabaho, wala akong immediate family, wala akong kaibigan. wala, tama sigurong sabihin na walang wala ako ngayon. ang meron na lang siguro ako eh yung konting hope na makakamit ko pa yung gusto ko.

sobrang dami nang pumapasok sa utak ko ngayon, kasi wala naman ako kausap. ayoko din makipagusap actually, ayoko na kaawaan ako, kasi awang awa na ako sa sarili ko, alam ko na yun, ayoko na marinig pa sa ibang tao, ayoko na maramdaman na may naaawa sa akin, it doesn't help. araw araw gabi gabi, iiyak nalang ako, kasi naaawa na ako, i feel useless, worthless. i dont know who can help me. sobrang dami kong issues sa buhay ngayon na hindi ko alam pano ko ihahandle.

lately, i've been kind of cold to everyone, to hannah. mukhang masaya lang pero yeah typical, pero malungkot talaga. pag magkausap kami ni hannah, she does all the talking and i do all the listening, i dont know what to say, wala akong makwento. naiinis ako pag tinatanong niya ako ng how was my day kasi wala akong masabi, wala ako makwento. same old same old. naiinis ako na gusto ko magkwento nang madami, hindi lang nanood ng tv, nilakad yung aso. dumadaan lang yung araw.

iniisip ko na din minsan na magdeactivate ng social network, kasi minsan nakakainis lang. nakakainis lang na you see people, your friends, do well in their lives. maayos na career, masaya sila. kung di man maayos ang career at least masaya, nakakalabas, nakakapaginteract with other people. naiinis ako makakita ng ganun, or naiinggit lang ako. pero duh, with this life that i have, sobrang dami kong reasons para mainggit sa ibang tao.

iniisip ko nang bumalik sa pilipinas, kasi kung wala man akong trabaho at least masaya naman siguro ako. pero ang bilis ko namang sumuko, pero konti nalang talaga, susuko na ako. what's holding me back? ewan ko madami? pero for now, i have no choice but to stay and what, let the world slowly suck me up, until im gone, without anyone noticing. wala, maghihintay nalang ako, gaano katagal, siguro pag wala na akong lakas. pero saan ako kukuha ng lakas, hindi ko alam. no one's helping, i mean, there are people who try to help but they really dont. gets? hindi nila ako mabibigyan ng trabaho, hindi nila ako mabubuhay.

im trying to talk to the lord, pero di ko na alam kung maririnig pa niya ako, ano ba to, phase? tanginang phase naman to, bakit ganito, hindi ba pwedeng may magagawa din ako, makakalaban din ako. pero baka bulag lang naman ako, baka it's just right under my nose pero di ko makita. shit, shit.

mahirap pala magytpe nang basa yung daliri kasi nagpupunas ng luha, and kadiri ang drama. pero shit. gaano ako katagal iiyak. if there is a reason for everything, what is the reason why i am suffering this. there will be light at the end of long dark tunnel, how long is this dark tunnel, ano kelangan ko gawin to see that light, tatakbo ba ako?

and yeah, i think i'm having physical reaction to this stress/depression/anxiety im going through, hindi ko alam kung related to pero bakit ngayon ko lang nararamdaman, bakit ngayon pag nasa US ako, nararamdaman ko to last year pa and I said na magpapacheck ako sa Pilipinas, i was assessing myself when i went home to check para magpapatingin ako. akala ko noon sa init lang, kasi whenever i feel hot, nagppins and needles buong katawan ko. takot ako umuwi ng Pilipinas noon kasi baka mas malala lang kasi mas mainit sa Pinas, pero never ko siyang nafeel, so i guess wala na. pero as i came back here, i started to feel it again, winter dito pero nararamdaman ko siya, pag kinakabahan ako, pag naeexcite ako. sobrang sakit ng feeling na yun, parang ineelectrocute yung buong katawan ko. i have to cool down para mawala, kelangan mag relax ako, kumalma para mawala. akala ko exercise lang din ang katapat, pero everytime na magexercise/magwork out ako mararamdaman ko lang siya so hindi ko nalang din itutuloy. hayyyyyyyyyyy. eto istura niya pag nangyayari, while writing this blog, nararamdaman ko siya. masakit. sobrang sakit.


xxx

Tuesday, March 5, 2013

sup blogger.

kakatapos lang ng aking daily dose of job hunting. you know what, everytime naghahanap ako ng trabaho, there's always a thought that comes to my mind na somehow discourages me or makes me feel na hindi ako magaling. every single day. you know what that is, harrison. yes until now.

i feel traumatized of some sort, ewan ko. hanggang ngayon naiisip ko padin, what went wrong, what could have happened, what ifs, am i not good enough, am i even good, stuff like that. hanggang ngayon, napapanaginipan ko padin. it's haunting me. the people, the work. hanggang ngayon masakit, hanggang ngayon pag naiisip ko naiiyak ako. it's been more than a year, everyone has moved on, ako nalang ata ang hindi pa talaga. marami nang bagong taong dumating at umalis doon pero feeling ko ako, stuck parin. stuck sa thought na , anong nangyari?

people might not get it, people might say move on. ive tried and still trying. mahirap kasi. let's put it this way, youve been tasked to hold a handful coins and dapat walang malaglag. Nung una sakto lang yung coins na nasa kamay mo, but eventually mapupuno hanggang magooverflow. gusto mong walang mahulog pero mahirap, hanggang unti unti nang nahuhulog yung ibang coins. factors, sobrang daming coins, nangangawit na yung kamay mo, no one is supporting you to keep the coins in your hands, you have to do it alone. and then suddenly, may pumalo sa kamay mo nang sobrang sakit, nabitawan mo yung mga coins, saving just a little of them, pero wala na. uuwi ka nang wala.

iisipin mo, masyado bang maliit ang kamay ko to hold them, dapat ba humingi ako ng tulong para di malaglag yung coins, or whatever.

magulo, hanggang ngayon. recentlly, dahil hirap na ako maghanap ng trabaho, naisip ko humingi ng recommendation mula sa isang boss sa kumpanyang iyon. matagal kong inisip kung gagawin ko ba yun, pero mahirap maghanap, at naisip ko baka pag isinama ko ang recommendation na yun, makakatulong. pero natatakot ako humingi, kasi baka hindi naman ako bigyan. nilakasan ko loob ko, minessage ko. inacknowledge ko yung nangyari noon pero humingi ako ng chance na baka pwede ako mabigyan. pagiisipan daw niya at ipagdarasal ang mga sasabihin niya. it's been almost a week, hanggang ngayon wala pa. tulad niya, ipinagdarasal ko na din na ipagdasal niya, kasi baka nakalimutan na niya.

di ko nga alam kung tanga ba ako na humingi ng recommendation. feeling ko tuloy nagmukha lang akong tanga. eto siguro yung pakiramdam ng nakipagbreak tapos hanggang ngayon di maka move on. heart broken, hanggang ngayon. ano nangyari.

isang huhuhu. kelangan ko na talaga ng makakalandiang kumpanya, para makamove on sa brineakan ko na.

anyways. bumili na din ako ng libro, how to get a job without going crazy, baka makatulong din.

Friday, March 1, 2013

hello blogger.

it's just another day. another day that will pass na walang nangyayari sa buhay ko. dumadaan lang ang araw ko. nasasayang. di ko alam kung ano gusto ko gawin. gusto ko umuwi ng Pilipinas pero di ko naman alam kung ano mangyayari sa akin dun. sobrang naiinis ako ngayon, sa maraming bagay. gusto ko lang sumigaw at magwala. i am helpless. i am useless. putanginang buhay to. this is miserable. miserable. miserable. i want to emphasize miserable. no one wants to live a life like this. mababaliw ako dito. sobra.

Thursday, February 28, 2013

rants. part 1

wala akong makausap dito ngayon. wala ako masabihan ng mga gusto kong sabihin. ayoko din naman magsabi, di ko alam kung bakit pero parang ang hirap lang. di ko kasi alam kung may makakaintindi at kung meron man, wala din naman magagawa sa sitwasyon ko ngayon, sa pinagdadaanan ko. 

para akong heartbroken na tao na hindi maka move on. parang ganito yung feeling eh, pero antagal na nito. hindi ko alam kung may napagsabihan na ako nito pero, ansakit parin pala. parang sobrang fresh lang nung nangyari. bumabalik balik padin, dumadalaw sa panaginip. masakit padin. siguro sa lahat ng pinagdaanan kong heartbreak, eto yung pinakamasakit. 

magdadalawang buwan na akong nasa america, dalawang buwan nang naghahanap ng trabaho. gigising araw araw maghihintay ng tatawag na trabaho, maghahanap ng trabaho, tapos matutulog na ulit. dalawang buwang walang ibang ginagawa. di ko maintindihan yung nararamdaman ko, halo halo na kasi siya. gawa na rin siguro ng lungkot at pagkabagot. sa mga ganitong panahon, mas madami kang naiisip, mas madami kang ikalulungkot. siguro ang unahin natin, ilista yung mga bagay bagay na naiisip mo.

1. trabaho- mahirap maghanap ng trabaho, naiinip na ako. di kasi siguro ako yung tipo nang tao na nasesettle o masaya sa walang ginagawa. gusto ko lagi meron. sa hirap ng economy dito sa america, mahirap maghanap ng trabaho, lalo sa akin, galing Pinas, konting experience tapos kakompetensiya pa yung mga andito na. mapili kasi ako sa trabaho, oo aaminin ko. ako kasi yung taong hindi nakokonteto lang. gusto ko masaya ako sa gagawin ko. pero ang tanong ko, san ba ako sasaya? 

sinubukan ko nang magapply sa mga trabahong malayo or wala talaga sa field of interest ko. sinubukan ko na sa mga mall, sa mga coffee shop, pero wala akong nakukuhang feedback or whatever. natawagan ako sa isang interview, basically tanggap na pero hindi maganda yung compensation. natawagan naman ako sa isang 'scam' na kumpanya ayon sa mga article sa internet kaya di ako nagpunta. 

nahihirapan ako magsulat ngayon, sobrang daming tumatakbo sa utak ko. sa susunod na lang ulit.

Monday, June 18, 2012

Alaska. :)

this is for all my friends for you guys to be updated naman kahit papano sa kung ano na ang nangyayari sa akin dito bilang di naman tayo nakakapagusap. at miss ko na din dumaldal sa inyo. so, i'm gonna make kwento. :)

Di ko alam kung saan ako magsstart sa kwento ko pero ayun, I'm in Alaska na. :) First, I'm gonna show you guys how this place looks like so you have an idea where in the hell I am. :))

So eto yung mga view from the plane. :)) syempre amaze na amaze pa ako kasi ngayon lang ako nakakita ng ganito sa malapitan though hindi naman ganun kalapit talaga. :)


 Ang ganda ng glacier na to (below) kaya lang di daw mapuntahan ng malapitan ngayon kasi nasira yung bridge papunta dun dahil sa super snow nung January. :))

So ayun, I'm staying with my dad in the bunkhouse ng company. Okay naman siya, di ganun kaganda compared sa nakasanayan kong buhay. Weh, kala mo ang yaman sa Pilipinas. HAHAHA pero kasi dito sa bunkhouse, may oras ang pagkain(madami naman pagkain so okay lang tsaka nagtatakas ako ng pagkain from the mess hall HAHAHA), tapos common cr siya. Para siyang resort CR na may mga liguan ganun. Buti na nga lang nung first year college eh nag-dorm ako so medyo sanay na sa common cr.

Eto naman yung view sa labas ng bunkhouse. :)
 Eto naman yung downtown Cordova. Sobrang liit lang, mga 20 establishments lang siguro ang nandito. Walang mall dito, ang meron lang eh thrift shops. Buti naman may convinient store dito. Tsaka nalalakad lang siya from the bunkhouse. :)) Tsaka dito, the sun sets for just 2-3 hours. Pag 12mn na dito, parang 6pm palang sa Pinas, didilim lang talaga bandang mga 1 or 2 tapos andyan nanaman yung araw ng 4 or 5. Hahaha


So ayun, basically yan ang environment na nakikita ko dito. Very small community, far from the city life that I have back there in Manila. It's like having a retreat sabi ko kay Hannah. Alam niyo yun, malayo sa comfort zone ko. Buti nalang may internet, yun nalang ang meron ko. Kasi yung phone ko, di ko maayos. Letche lang. Okay lang naman, kasi di ko naman magagamit din talaga kasi di din naman ako makakatext or whatever. :)) Pag tumawag ka nga outside Alaska, kahit sa mainland US lang eh international rates. Haha.

Nung paalis ako ng Seattle nun, mangiyak iyak ako nun kasi parang labag sa loob ko na pumunta dito sa Alaska(alam niyo naman yun). Di ko kasi alam kung ano madadatnan ko dito eh. Well, what I was just looking forward is that I'll be staying with dad and be able to celebrate my birthday and father's day with him for the first time. I had the choice naman to stay in Seattle kahit hanggang mga end of June kasi yung work na gagawin ko talaga dito will start by July pa. So ayun, kahit sa plane naiiyak ako. Pero nung nakita ko na yung tatay, may pigil na iyak kasi di ko alam kung anong mararamdaman ko, kung matutuwa ba ako dahil makakasama ko na din siya dito or maiiyak at sabihin sa kanya na bakit ko pa kelangang magpunta dito.

Bakit ko nga ba kelangang magpunta dito? Well, to earn money and get a local working experience na mahirap makuha sa mainland kasi madami akong kelangang magkaroon muna like a car, kasi hindi ka mabubuhay dito nang walang sasakyan. Eh to work, kelangan mo magdrive. So andito muna ako para makaipon, para makauwi ng Pilipinas this year and para makapag ipon para makabili ng sasakyan sa mainland para makahanap ng magandang trabaho. Gets? Madaming proseso na kelangang pagdaanan para maestablish ko yung sarili ko dito. Madaming iisiping factors. Well, ang hirap dito magstart anew.

Yung trabaho na gagawin ko talaga dito is maging Quality Control staff pag dating ng canning season. Bale ang gagawin ko dun is lakad lakad lang daw, inspect inspect tapos paperworks. Well, mukhang madali lang naman. And accdg to some, it's easy money here. Mahabang oras lang nga lang ang kalaban, like 15-18 hrs a day pag busy na talaga. I might earn $150 a day daw pag ganun. Di ko alam kung malaki yun or not. Sana okay naman, ang goal ko naman dito is makaipon eh.

Pero habang inaantay ko yung training for the job, which is mga this week ata. I have a temporary job, just not to waste my time here and para makakuha na din ng pera. Nagsosort ako ng isda, minsan naglilinis ng isda. Oops, parang nakita ko yung iling sa mukha niyo. Hahaha. yeah, yun yung ginagawa ko ngayon dito. Temporary lang naman. Okay naman siya, masakit lang sa likod kasi nakatayo ka ng matagal. Minsan gumagawa din kami ng boxes na lalagyan ng isda. Actually di ata pwede talaga na ipasok lang ako basta basta, eh supervisor tatay ko dito sa I guess mas madali. Ayun nung una, parang naiiyak iyak nanaman ako kasi parang, bakit ko to ginagawaaaaaa?? College graduate ako tapos yung ibang kasama ko dito eh hindi, mga nagpunta ng america na hindi nakapagaral ganun. Pero ayun, di ko nalang inisip muna yun. Kasi alam ko namang hindi permanent yun eh, temporary job ko lang naman yun. Ineenjoy ko nalang yung experience, kasi kung mas iisipin ko na nakakadepress siya, mas malulungkot lang ako. Baka magkasakit pa ako. So, hindi ko nalang iniisip. Tsaka, doon din nagstart tatay ko noon bago siya naging supervisor dito ngayon, so alam niyo yun, parang it's a humbling experience kasi nakita ko kung saan nagtrabaho tatay ko, nakita ko kung saan nanggaling yung kung ano man mga meron ako ngayon. Iniisip ko pa na, grabe dahil dito, nakapag UST ako, nakapag aral kaming magkakapatid, na may medyo maayos kaming buhay sa Pilipinas ganun. Kaya nga sabi ko kay Hannah parang retreat lang ang nangyayari sa akin dito, may kikitain nga lang ko. :))

I'm just maintaining this positive outlook that I have right now. Mahirap maging pessimistic sa ganitong sitwasyon, kasi you would just put yourself down, mas hindi ka makakapag isip ng matino. Basta ako, alam ko yung mga goals ko sa buhay, I just put those big dreams up there waiting for me, nandito palang ako sa baba ng ladder. Slowly, I will climb up to reach those. It would take time for me to achieve all of those, so tiis tiis lang. Everything will be fine. Tsaka sabi nga nila, hindi matitikman ang sarap kung di mo pagdadaan ang hirap. Who knows, mabilis ko lang makuha yung mga yun. We never know.

Kaya ko to! :) haha ako pa! LOL anyway, miss ko na kayong lahat!!!! :)) love you all! can't wait to see you all again! :)) hehe



















Friday, May 11, 2012

Just another realization.

Bigla ko lang naisip na may pinagsusulatan pala ako dati na blogsite, na hindi ko na nasulatan ulit. I read one entry there na natuwa naman ako. I don't know why, pero feeling ko may purpose nanaman tulad nung nakalagay sa blog ko. Just read it. :) It was like telling me na, hey, narealize mo to dati, nakalimutan mo lang. Here's an excerpt of the blog.

attending ethics class was way worth it than thesis writing. though on the first half of the class, i fell asleep for a moment. but after the break, batoon started to tell stories of his life with ethics on it. believe it or not, it was my first time to cry in class because of our lesson. sabi niya, hindi lahat ng tao masaya. yung mga tawa ng tawa diyan, mababaw lang iyan. sila yung mga taong mabigat yung nararamdaman ngayon. my first tear dropped. kahit sabihin nilang they have everything, they really dont. they dont have God with them. sobrang pinarealize sa akin ni batoon kanina na kahit anong gawin ko, kahit na anong pagpapasaya ang gawin ko, kung wala si God sa puso ko, i could not attain the ends of human and christian act, which is happiness.

happiness is a word which i thought was easily attainable. no its not. ngayon, nalulungkot ako dahil last 2 meetings na namin with sir batoon. i never expected that he'll have an effect on my life. galit pa ako sa kanya dati kasi parang walang sense mga pinagsasasabi niya. kanina, everything changed. i know, he saw me crying while lecturing, pero hindi niya pinansin yun. i know he saw me. ngayon, naiisip ko, para siguro siyang si God. ayaw kong pansinina at pakinggan dati. required akong makinig kundi baka bumagsak ako sa kanya. pinahirapan niya kami magisip lahat but he gave all of us a grade of 1.0. alam mo yun, nagtataka ako dati na bakit may nagbigay sa kanya ng world's greatest teacher na gift pero sabi ko parang di naman niya deserve yun. i know now. hala, baka instrument siya ni God not only for me but for every one sa class.

ngayon, i might not fully and abruptly change how i feel. but slowly, maoovercome ko din siya. my faith is questionable. i dont believe in the catholic church. i dont believe in the system. but as long as i believe in God. dun na muna ako magsesettle for now. no religions attached, pero i honor and believe in His existence. hindi ko lang siya pinapansin. i may not promise to go to church every sunday, di naman mahalaga yun eh. ang mahalaga, naniniwala ako sa kanya. takot ako sa kanya. marami pa akong tanong sa simbahan, marami akong gustong malaman.

salamat din pala kay Arvin Santos, lasing ako nung saturday. pero eto yung sinabi niya sa akin. si God. i told him, hindi na ako naniniwala. pero dumating ang monday, nag ethics class ako. parang gumawa siya ng paraan para marinig ko yung mga sasabihin samin ni batoon.

masaya ako ngayon habang sinusulat ko to. i feel relieved. naiiyak ako bakit ngayon ko lang to nafeel. galit ako ngayon sa mga kapatid ko dahil sa maraming bagay. pero hindi nun maoover power yung nararamdaman ko ngayong saya. lahat ng nararamdaman ko ngayon, ngayon pa lang ito.

umpisa pa lang eh. marami pa akong matututunan and marerealize. matagal pa siguro but slowly matututunan ko.

kay Hannah, sobrang nagpapasalamat ako sa kanya. alam kong mahirap sa kanya tong pinagdadaanan namin. dahil sa sitwasyon ko pati kaming dalwa apektado. pero di niya ako iniiwan, di siya nagkukulang. sa simpleng paraan, nararamdaman kong mahal niya ako. kahit namimiss na namin ang isat isa at wala akong magawa, di niya ako iniiwan. she's the number one strength i have right now. i cant afford to lose her.



Sunday, April 29, 2012

first week

Coming here to the US, madami akong napatotoo sa mga sabi sabi tungkol sa Land of the Free. So ishshare ko lang naman yung mga observations ko so far dito. Siguro alam niyo na yung iba dito, eh natuwa ako eh.

Una, puro freeway dito sa America. Mas importante ang mga kalsada dito kesa sa anumang bagay ata dito. Parang lahat ng kalsada dito parang NLEX lang, ganun. Maluwag lahat ng kalsada at may kanya-kanyang lane ang mga tao, walang singitan or whatever. Believe or not, hindi pa ako nakakarinig ng busina dito. As in. Kahit gaano ka kabagal, hindi ka bubusinahan nung nasa likod mo. Sa intersection, walang naggo-go kapag hindi pa green talaga. Sa Pilipinas, yellow palang yung kabilang side, umaandar na yung mga jeep. Hahaha. Nakakamiss pero. :)

Alam naman na ata ng lahat na magkakamukha mga bahay dito, pero sa sobrang magkakamukha nila, nawala kami ng pinsan ko nung nag-bike kami minsan. Yung parang nakita mo na yung bahay na yun pero di pa pala. :)) Pero very organized yung numbering ng bahay dito, di ko alam kung ganun nga talaga pero to my observation, lahat ng nasa right side na bahay odd numbers, tapos sa left even numbers. Ganun din ba sa Pilipinas? Di ko napapansin eh, kasi pag tatanungin ka kung san ang bahay mo, di mo naman sasabihin talaga na, 'Dun ako sa 1954 Rizal St. blah blah.' instead, 'Dun ako sa pangatlong kanto katabi ng bahay na color pink.' Eh sabihin mo yun dito, talagang malilito ka, eh magkakaparehas nga kasi sila. Hahaha.

Boring nga pala dito, kasi malalayo mga tindahan, kelangan mo magkotse para makabili ng kung ano man.Dito sa lugar ko ngayon, kasi we are in the suburbs, 2 miles na yung pinakamalapit na convenient store. Halos lahat dito may sasakyan, so walang naglalakad. Since wala akong sasakyan at magisa lang ako sa bahay kahapon, nilakad ko yun. I ended up having paltos sa paa, no joke. Hahaha. Pag nasa freeway kami, tinitignan ko yung mga tao sa mga sasakyan. At halos lahat isa lang ang laman ng sasakyan, yung driver lang. May carpool lane wherein ang mga pwedeng dumaan lang dun eh yung 2 or more people ang sakay ng sasakyan. Eh sobrang sobrang konti dumadaan dun, iniisip ko, so lahat ng nasa ibang linya, isa lang ang laman ng sasakyan?? Haha.

Ang gusto ko dito, 7:30 na ng gabi may araw pa din dito. Naisip ko, kung ganito din sa Pilipinas, hindi na matatakot yung mga 1st year AB students umuwi kapag TTh kasi may araw padin ang uwian nila. Sobrang cool lang, kaya konti palang ang nakikita kong gabi dito, puro araw lang. Speaking of araw, mainit din dito, pero di sing init sa Pinas, dry daw kasi dito hindi humid. Di ko talaga alam pinagkaiba nun. :))) Pag dry daw, di kaw daw pag papawisan unlike pag humid. So sa Pilipinas, humid daw. Oh well, basta mainit din dito. Umaabot din ng 100F ang temperature.

Isa pa yun, bakit Farenheit kasi ang ginagamit dito at hindi Celsius? Pag sinasabi tuloy nila kung ilang degrees ang temperature kelangan ko pa iconvert to Celsius para malaman ko kung gano kainit o kalamig. Para macompare ko sa Pilipinas. Pati kapag sinasabi kung gano kalayo ang isang lugar, miles ang gamit nila. Sanay ako sa kilometers! So kelangan ko pa icompute din yun. Para lang akong namimili sa tindahan tapos dollars yung gamit tapos icocompute kung magkano sa Peso para malaman ko kung mahal ba yun o hindi.

Bakit kasi hindi pa gawing pareparehas nalang sa buong mundo? Dadaldal nalang ulit ako sa susunod. Pagod na ako magtype eh. :)

xxx