Thursday, March 21, 2013

hello again, blogger.

it's been a while, ang hirap magsulat. hinang hina na ako. wala na akong lakas ng loob. sobrang di ko na alam. andami ko nang nararamdaman na hindi maganda emotionally and physically, yes physically too. i think i am at the lowest point of my life right now and i dont know what to do to pick it up and live a normal life, again. pagod na ako umiyak, malungkot, mangarap?

it's been 2 months since i left the philippines, it's been 2 months na din na wala akong ginagawa, it's been 2 months na din na sobrang malungkot lang ako, it's been 2 months. 2 months palang pero pagod na ako. sa inaraw araw na ginawa ng diyos, walang magandang nangyayari sa akin. for the past days, di na muna ako naghahanap talaga ng work, nadedepress ako, di ako maka focus. bumili ako ng libro na pwedeng makatulong sa akin, pero hindi ko alam kung nakakatulong ba talaga. nakaka depress kasi, nangangarap ka pero hindi mo na alam kung pano mo maaabot yung pangarap na yon. madami kang gusto pero di mo na alam kung pano mo makukuha yun. this is not me. this is not the alvin i think i know. di ko na alam kung pano ang gagawin ko. i think i am depressed, as in depressed ah. imagine my situation here, magisa ako, wala akong trabaho, wala akong immediate family, wala akong kaibigan. wala, tama sigurong sabihin na walang wala ako ngayon. ang meron na lang siguro ako eh yung konting hope na makakamit ko pa yung gusto ko.

sobrang dami nang pumapasok sa utak ko ngayon, kasi wala naman ako kausap. ayoko din makipagusap actually, ayoko na kaawaan ako, kasi awang awa na ako sa sarili ko, alam ko na yun, ayoko na marinig pa sa ibang tao, ayoko na maramdaman na may naaawa sa akin, it doesn't help. araw araw gabi gabi, iiyak nalang ako, kasi naaawa na ako, i feel useless, worthless. i dont know who can help me. sobrang dami kong issues sa buhay ngayon na hindi ko alam pano ko ihahandle.

lately, i've been kind of cold to everyone, to hannah. mukhang masaya lang pero yeah typical, pero malungkot talaga. pag magkausap kami ni hannah, she does all the talking and i do all the listening, i dont know what to say, wala akong makwento. naiinis ako pag tinatanong niya ako ng how was my day kasi wala akong masabi, wala ako makwento. same old same old. naiinis ako na gusto ko magkwento nang madami, hindi lang nanood ng tv, nilakad yung aso. dumadaan lang yung araw.

iniisip ko na din minsan na magdeactivate ng social network, kasi minsan nakakainis lang. nakakainis lang na you see people, your friends, do well in their lives. maayos na career, masaya sila. kung di man maayos ang career at least masaya, nakakalabas, nakakapaginteract with other people. naiinis ako makakita ng ganun, or naiinggit lang ako. pero duh, with this life that i have, sobrang dami kong reasons para mainggit sa ibang tao.

iniisip ko nang bumalik sa pilipinas, kasi kung wala man akong trabaho at least masaya naman siguro ako. pero ang bilis ko namang sumuko, pero konti nalang talaga, susuko na ako. what's holding me back? ewan ko madami? pero for now, i have no choice but to stay and what, let the world slowly suck me up, until im gone, without anyone noticing. wala, maghihintay nalang ako, gaano katagal, siguro pag wala na akong lakas. pero saan ako kukuha ng lakas, hindi ko alam. no one's helping, i mean, there are people who try to help but they really dont. gets? hindi nila ako mabibigyan ng trabaho, hindi nila ako mabubuhay.

im trying to talk to the lord, pero di ko na alam kung maririnig pa niya ako, ano ba to, phase? tanginang phase naman to, bakit ganito, hindi ba pwedeng may magagawa din ako, makakalaban din ako. pero baka bulag lang naman ako, baka it's just right under my nose pero di ko makita. shit, shit.

mahirap pala magytpe nang basa yung daliri kasi nagpupunas ng luha, and kadiri ang drama. pero shit. gaano ako katagal iiyak. if there is a reason for everything, what is the reason why i am suffering this. there will be light at the end of long dark tunnel, how long is this dark tunnel, ano kelangan ko gawin to see that light, tatakbo ba ako?

and yeah, i think i'm having physical reaction to this stress/depression/anxiety im going through, hindi ko alam kung related to pero bakit ngayon ko lang nararamdaman, bakit ngayon pag nasa US ako, nararamdaman ko to last year pa and I said na magpapacheck ako sa Pilipinas, i was assessing myself when i went home to check para magpapatingin ako. akala ko noon sa init lang, kasi whenever i feel hot, nagppins and needles buong katawan ko. takot ako umuwi ng Pilipinas noon kasi baka mas malala lang kasi mas mainit sa Pinas, pero never ko siyang nafeel, so i guess wala na. pero as i came back here, i started to feel it again, winter dito pero nararamdaman ko siya, pag kinakabahan ako, pag naeexcite ako. sobrang sakit ng feeling na yun, parang ineelectrocute yung buong katawan ko. i have to cool down para mawala, kelangan mag relax ako, kumalma para mawala. akala ko exercise lang din ang katapat, pero everytime na magexercise/magwork out ako mararamdaman ko lang siya so hindi ko nalang din itutuloy. hayyyyyyyyyyy. eto istura niya pag nangyayari, while writing this blog, nararamdaman ko siya. masakit. sobrang sakit.


xxx

Tuesday, March 5, 2013

sup blogger.

kakatapos lang ng aking daily dose of job hunting. you know what, everytime naghahanap ako ng trabaho, there's always a thought that comes to my mind na somehow discourages me or makes me feel na hindi ako magaling. every single day. you know what that is, harrison. yes until now.

i feel traumatized of some sort, ewan ko. hanggang ngayon naiisip ko padin, what went wrong, what could have happened, what ifs, am i not good enough, am i even good, stuff like that. hanggang ngayon, napapanaginipan ko padin. it's haunting me. the people, the work. hanggang ngayon masakit, hanggang ngayon pag naiisip ko naiiyak ako. it's been more than a year, everyone has moved on, ako nalang ata ang hindi pa talaga. marami nang bagong taong dumating at umalis doon pero feeling ko ako, stuck parin. stuck sa thought na , anong nangyari?

people might not get it, people might say move on. ive tried and still trying. mahirap kasi. let's put it this way, youve been tasked to hold a handful coins and dapat walang malaglag. Nung una sakto lang yung coins na nasa kamay mo, but eventually mapupuno hanggang magooverflow. gusto mong walang mahulog pero mahirap, hanggang unti unti nang nahuhulog yung ibang coins. factors, sobrang daming coins, nangangawit na yung kamay mo, no one is supporting you to keep the coins in your hands, you have to do it alone. and then suddenly, may pumalo sa kamay mo nang sobrang sakit, nabitawan mo yung mga coins, saving just a little of them, pero wala na. uuwi ka nang wala.

iisipin mo, masyado bang maliit ang kamay ko to hold them, dapat ba humingi ako ng tulong para di malaglag yung coins, or whatever.

magulo, hanggang ngayon. recentlly, dahil hirap na ako maghanap ng trabaho, naisip ko humingi ng recommendation mula sa isang boss sa kumpanyang iyon. matagal kong inisip kung gagawin ko ba yun, pero mahirap maghanap, at naisip ko baka pag isinama ko ang recommendation na yun, makakatulong. pero natatakot ako humingi, kasi baka hindi naman ako bigyan. nilakasan ko loob ko, minessage ko. inacknowledge ko yung nangyari noon pero humingi ako ng chance na baka pwede ako mabigyan. pagiisipan daw niya at ipagdarasal ang mga sasabihin niya. it's been almost a week, hanggang ngayon wala pa. tulad niya, ipinagdarasal ko na din na ipagdasal niya, kasi baka nakalimutan na niya.

di ko nga alam kung tanga ba ako na humingi ng recommendation. feeling ko tuloy nagmukha lang akong tanga. eto siguro yung pakiramdam ng nakipagbreak tapos hanggang ngayon di maka move on. heart broken, hanggang ngayon. ano nangyari.

isang huhuhu. kelangan ko na talaga ng makakalandiang kumpanya, para makamove on sa brineakan ko na.

anyways. bumili na din ako ng libro, how to get a job without going crazy, baka makatulong din.

Friday, March 1, 2013

hello blogger.

it's just another day. another day that will pass na walang nangyayari sa buhay ko. dumadaan lang ang araw ko. nasasayang. di ko alam kung ano gusto ko gawin. gusto ko umuwi ng Pilipinas pero di ko naman alam kung ano mangyayari sa akin dun. sobrang naiinis ako ngayon, sa maraming bagay. gusto ko lang sumigaw at magwala. i am helpless. i am useless. putanginang buhay to. this is miserable. miserable. miserable. i want to emphasize miserable. no one wants to live a life like this. mababaliw ako dito. sobra.

Thursday, February 28, 2013

rants. part 1

wala akong makausap dito ngayon. wala ako masabihan ng mga gusto kong sabihin. ayoko din naman magsabi, di ko alam kung bakit pero parang ang hirap lang. di ko kasi alam kung may makakaintindi at kung meron man, wala din naman magagawa sa sitwasyon ko ngayon, sa pinagdadaanan ko. 

para akong heartbroken na tao na hindi maka move on. parang ganito yung feeling eh, pero antagal na nito. hindi ko alam kung may napagsabihan na ako nito pero, ansakit parin pala. parang sobrang fresh lang nung nangyari. bumabalik balik padin, dumadalaw sa panaginip. masakit padin. siguro sa lahat ng pinagdaanan kong heartbreak, eto yung pinakamasakit. 

magdadalawang buwan na akong nasa america, dalawang buwan nang naghahanap ng trabaho. gigising araw araw maghihintay ng tatawag na trabaho, maghahanap ng trabaho, tapos matutulog na ulit. dalawang buwang walang ibang ginagawa. di ko maintindihan yung nararamdaman ko, halo halo na kasi siya. gawa na rin siguro ng lungkot at pagkabagot. sa mga ganitong panahon, mas madami kang naiisip, mas madami kang ikalulungkot. siguro ang unahin natin, ilista yung mga bagay bagay na naiisip mo.

1. trabaho- mahirap maghanap ng trabaho, naiinip na ako. di kasi siguro ako yung tipo nang tao na nasesettle o masaya sa walang ginagawa. gusto ko lagi meron. sa hirap ng economy dito sa america, mahirap maghanap ng trabaho, lalo sa akin, galing Pinas, konting experience tapos kakompetensiya pa yung mga andito na. mapili kasi ako sa trabaho, oo aaminin ko. ako kasi yung taong hindi nakokonteto lang. gusto ko masaya ako sa gagawin ko. pero ang tanong ko, san ba ako sasaya? 

sinubukan ko nang magapply sa mga trabahong malayo or wala talaga sa field of interest ko. sinubukan ko na sa mga mall, sa mga coffee shop, pero wala akong nakukuhang feedback or whatever. natawagan ako sa isang interview, basically tanggap na pero hindi maganda yung compensation. natawagan naman ako sa isang 'scam' na kumpanya ayon sa mga article sa internet kaya di ako nagpunta. 

nahihirapan ako magsulat ngayon, sobrang daming tumatakbo sa utak ko. sa susunod na lang ulit.